• Can Dynamic Languages Scale?
  Notka na TheServerSide dotycząca niepowodzenia projektu Chandler wywołała bardzo ciekawą dyskusję. Treść niusa nie jest istotna, tylko komentarze. Znajdziemy tam wszystko: obrzucanie się błotem, argumenty ad personam, tezy niczym nie podparte, czyli genialną i kulturalną dyskusję . Uwaga! Występują tam celebryci ze światka developerskiego: Bill Burke i Cedric Beust. Nieprawdaż, że brakuje serwisu pudelek.developers.com?
• Invasion Of The Dynamic Language Weenies
  Dość dobra rozprawa o językach dynamicznych o bardzo prowokacyjnym tytule. Dobra lektura – tylko troszeczkę stronnicza . Warto poświęcić trochę czasu na poczytanie odnośników z linkografii do wpisu.
• The busy Java developer’s guide to Scala
  Tytuł mówi sam za siebie. Ted Neward, znany gawędziarz na wielu konferencjach, barwnym językiem opisuje pierwsze kroki ze Scalą. Miła czytanka.

• Scala została sklasyfikowana jako język funkcyjny, obiektowy, wielo-paradygmatyczny (mam nadzieję, że dobrze tłumaczę),
• statycznie i silnie typowany,
• obecna implementacja bazuje na JVM, niedługo można się spodziwać implementacji na .NET,
• tak!, Scala działa na platformie Java, więc ma dostęp do całego ekosystemu bibliotek Javy,
• nietuzinkową postacią jest sam twórca języka Martin Odersky, który jest współautorem obecnego kompilatora Javy oraz jest współprojektantem obecnych typów generycznych w Javie,
• jest to młody język programowania i posiada wiele ciekawych własności, o których to będę pisał w kolejnych postach,
• więcej: Scala na Wikipedii, strona domowa Scali, wywiad z twórcą języka.

OK, wezmę na warsztat prostą czynność: wypisanie elementów z listy.
Kod w Javie byłby następujący:

[Java]
List lista = new ArrayList() {{
add(1); add(2); add(3); add(4);
}};

for (Integer x : lista)
System.out.println(x);

// Można też tak, ale raczej nie bym nie polegał na metodzie toString()
System.out.println(lista.toString());

// lub po prostu:
System.out.println(lista);
[/Java]

Dla odmiany w Ruby’im zrobilibyśmy to tak:

[Ruby]
# tutaj akurat mamy tablicę
lista = %w(1, 2, 3, 4)

# żeby ładnie było to definiujmy println
println = lambda { |x| puts x }

lista.each &println
[/Ruby]

Zobaczmy teraz, jak zrobilibyśmy to w Scali.

[Scala]
val lista = List(1, 2, 3, 4)

lista.foreach((x: Int) => println(x))
[/Scala]

Brzydko… idziemy dalej. Scala jest językiem funkcyjnym, który ma mechanizm currying. Opuśćmy deklarację typu i nawiasy.

[Scala]
lista.foreach(x => println(x))
[/Scala]

Nadal brzydko… idziemy dalej. Co jest argumentem metody foreach? Sygnatura metody jest następująca:

[Scala]
def foreach(f: A => Unit): Unit
[/Scala]

Na potrzebę chwili traktujmy Unit tak samo jak void. Zatem argumentem foreach jest funkcja, która przyjmuje argument A (jakiś nieustalony typ, patrz: currying) i zwraca Unit. Natomiast println jest zdefiniowany tak:

[Scala]
def println(x: Any) = Console.println(x)
[/Scala]

czyli bierze jakiś argument (nadal patrz: currying, funkcje wyższego rzędu) i zwraca Unit. Zatem typy się zgadzają. Zapiszmy to krócej:

[Scala]
lista.foreach(println)
[/Scala]

Już lepiej, ale można jeszcze lepiej . Scala ma bardzo fajną własność, którą nigdzie wcześniej nie spotkałem. Mianowicie w Scali technicznie nie ma operatorów. Wyrażenie 1 + 2 jest tożsame z wywołaniem metody 1.+(2). Jeśli metoda przyjmuję tylko jeden parametr to można pominąć nawiasy oraz kropkę. Zatem:

[Scala]
lista foreach println
[/Scala]

Piękny zapis, nieprawdaż? A czy twój ulubiony język zrobi to lepiej?